دوربین دیجیتال، شبکه های اجتماعی، تلفن های هوشمند، این کلمات را بارها در کنار هم مشاهده کرده ایم. این که یک دوربین قابلیت های اتصال به شبکه را داشته باشد چیز تازه ای نیست. این که یکی از مشخصات اصلی تلفن هوشمند دوربین آن باشد نیز دیگر چندان عجیب نیست. اما آیا می توان هر دو را در یک محصول داشت؟ آن محصول چه خصوصیاتی باید داشته باشد؟

این سوالی است که بسیاری از طراحان و تولیدکنندگان به دنبال آن هستند و پاسخ های متفاوتی را ارایه کرده اند. به خاطر دارم که در دوران نوجوانی دوربین فیلم برداری TV-50 سونی را خریداری نمودم، این دوربین سال ها پیش دارای سیستم بلوتوث و قابلیت اتصال به اینترنت از طریق موبایل (که با بلوتوث به آن متصل می شد) بود. این بدان معنا است که این مسئله ذهن تولیدکنندگان را از سال ها قبل به خود مشغول نموده است و بارها به دلیل کاستی های تکنولوژی، قیمت تمام شده بالا و یا پاسخ نامناسب بازار کنار گذاشته شده است ولی این قابلیت هر از چندگاهی دوباره تبدیل به موضوع داغ بازار می شود.حال نمی خواهیم دلایل عدم موفقیت این نوع محصولات را بررسی کنیم، چرا که هم اکنون موضوع ترکیب دوربین و وسیله اتصال به شبکه های مخابراتی به دلیل پیشرفت شگرف تکنولوژی دیگر دور از دسترس نیست.

نمونه آن موبایل PureView شرکت نوکیا است، جدا از این که سیستم عامل آن باب میل بسیاری از ما نیست (با این که سیمبین نسبت به گذشته پخته تر شده است و امکانات فراوانی دارد)، اما این محصول توانست ایده دوربین خوب در کنار موبایل را تحقق ببخشد. انجام این کار به این سادگی ها هم نبود. نوکیا سال ها روی سنسور این دوربین و سیستم لنز آن کار کرد تا توانست آن را در یک موبایل جای دهد.

حال به دوربین محبوب مان گلکسی کمرا می رسیم. این دوربین در نوع خود بی نظیر است، بسیاری از امکانات را در یک جا گردآوری نموده، اما یک ایراد بزرگ دارد. این که این محصول، ایده آل هیچ کدام از بخش های بازار نیست.مطمئنا بسیاری از شما قضاوت زود هنگام در این مورد را اشتباه می دانید. اما این را باید به خاطر داشت که بعضی از اصول لازمه موفقیت هستند. اولین اصل برای موفقیت یک محصول این است که این محصول وظیفه اصلی خود را به بهترین شکل انجام دهد.

چرا PureView یک محصول موفق نبوده است؟ چون روی تلفن هوشمندی بکار گرفته شده که باب میل بازار نبوده، اما  این بدین معنا نیست که دوربین بی نظیری نبوده باشد.

حال چرا به نظر من، گلکسی کمرا یک دوربین موفق نخواهد بود؟ اجازه دهید بصورت مفصل این موضوع را بررسی کنیم:

اول بازار این محصول را بر حسب نیاز تقسیم بندی می کنیم. که به اصطلاح انگلیسی Market Segmentation نامیده می شود. تعدادی از این نیازها را در بازار دوربین در شکل زیر مشاهده می کنید:

دوربینی همانند دوربین های بدون آینه مانند NEX-5R، در واقع اولین دسته از دوربین ها بودند که طیف وسیعی از این نیازها را برطرف می کردند، از قابلیت حمل و کیفیت مناسب گرفته تا قیمت و امکانات ارتباطی و تنظیمات دستی.

اما این نیازها متعلق به بازار دوربین هستند در صورتی که گلکسی کمرا تنها یک دوربین نیست. حال ایراد کار کجاست؟ چرا گلکسی کمرا نمی تواند نیازهای بازار اصلی خود یعنی بازار دوربین را برطرف نماید؟

در ابتدای تحلیل بگذارید یک تخمین در مورد قیمت این محصول داشته باشیم و در ادامه از آن استفاده خواهیم نمود. پردازنده چهار هسته ای، صفحه نمایش HD ال سی دی، امکان اتصال به شبکه مخابراتی نسل سوم و حتی چهارم و بسیاری امکانات دیگر در این محصول وجود دارد. تخمین زومیت برای قیمت این محصول چیزی در حدود ۶۰۰ دلار است (پایین ترین قیمت ممکن). از این پس از همین قیمت در استدلال ها استفاده خواهد شد.

این دوربین دارای یک سنسور ۱۶ مگاپیکسلی است که فعلا در هیچ تلفن هوشمندی وجود ندارد (بدون در نظر گرفتن ۴۱ مگاپیکسل Pureview)، اما آیا به نوع سنسور این دوربین توجه نموده اید؟ به شکل زیر دقت کنید.

سنسور ۱۶ مگا پیکسلی از نوع BSI CMOS با اندازه ۱/۲.۳ درون این دوربین قرار داده شده است. اندازه این سنسور یک چهارم اندازه سنسور PureView می باشد.

این بدین معنا است، که به احتمال قریب به یقین این سنسور توانایی رقابت با سنسور نوکیا را در شرایط مختلف نور پردازی ندارد. مشکل این است که این سنسور باید در یک دوربین ۱۵۰ دلاری و یا یک موبایل ۶۰۰ دلاری قرار گیرد، اما حالا در یک دوربین ۶۰۰ دلاری نصب شده است. با همین قیمت شما می توانید دوربین NEX-5R را تهیه کنید که یک دوربین حرفه ای با تنظیمات و امکانات بی شمار است و همزمان اتصال WiFi و استفاده از اپلیکیشن را نیز ارایه می دهد.

به بیان دیگر کسانی که به دنبال یک دوربین خوب با قابلیت اتصال به شبکه های مختلف هستند، مطمئنا کیفیتی بیش از یک موبایل را انتظار دارند، در غیر این صورت دوربین خریداری نمی کردند.گزینه ای مانند گلکسی اس ۳ با دوربین بسیار پر سرعت و قابلیت حمل بیشتر، به نظر گزینه بسیار بهتری می رسد.

کسی که دوربینی با قمیت در حدود ۵۰۰ دلار را خریداری می کند، احتمالا قصد Angry Birds بازی کردن و یا چک کردن ایمیل در آن را ندارد. بنابراین چرا باید بهای آن را بپردازد؟ چرا آن هزینه را برای دسترسی به سنسوری قوی تر و کیفیتی بالاتر صرف نکند؟

در کنار آن اتصال به شبکه های مخابراتی نیز بدون هزینه نیست و به نسبت اینترنت خانگی بسیار پر هزینه تر است. بنابراین خرید سیم کارت و قرار دادن آن در دوربین، خود یک سرمایه گذاری بیهوده است. چراکه هیچ گاه یک دوربین نمی تواند از قابلیتهای یک شبکه به طور کامل استفاده نماید. باز هم بازار ترجیح می دهد که تمرکز هزینه شبکه مخابراتی خود را به سمت دستگاه هایی معطوف کند که استفاده بیشتری از این قابلیت خواهند کرد.

مورد بعدی بزرگنمایی ۲۱ برابر است که شاید تنها امتیاز بارز این دروبین نسبت به موبایل و یا دوربین های باکیفیت تر باشد. باید این موضوع را در نظر داشت که در حجم کوچک، ساختن لنز زوم با کیفیت بسیار مشکل است و ساخت یک لنز با ماکسیمم دیافراگم بالا در حجم کم تقریبا غیر ممکن می باشد.

لنز این دوربین از ۲۳ میلیمتر تا  ۴۸۳ میلیمتر و ماکسیمم باز بودن دیافراگم از ۲.۸ تا ۵.۹ است. بنابراین اگر انتظار دارید که ۲۱ برابر تصویر را بزرگ کنید و با دریچه باریک ۵.۹ دیافراگم در زوم ۲۱ برابر بتوانید تصویری شفاف با استفاده از سنسور ۱/۲.۳۳ اینچی ذخیره کنید، باید مایوس تان کنیم. (بدون در نظر گرفتن کاهش شفافیت لنز در انتهای زوم).

در این که این دوربین یک ترکیب جالب و هیجان انگیز از تکنولوژی های مختلف است، شکی نیست. این محصول بی نظیر و خارق العاده است، اما نه برای بازار، بلکه تنها برای نمایش تکنولوژی.

به نظر شما این محصول برای چه بازاری ساخته شده است؟ چه تغییری این محصول را به یک محصول موفق تبدیل خواهد کرد؟ آیا شما به موفقیت این محصول امیدوارید؟        منبع:زومیت